Η μέριμνα για το ανήλικο τέκνο είναι καθήκον και δικαίωμα των γονέων (γονική μέριμνα) οι οποίοι την ασκούν από κοινού και εξίσου (ΑΚ 1510). Μάλιστα πρόκειται για ένα λειτουργικό δικαίωμα, υπό την έννοια ότι αποσκοπεί πρωτίστως στην ικανοποίηση των συμφερόντων του παιδιού και όχι άμεσα των ίδιων των γονέων. Ειδικότερα, η γονική μέριμνα περιλαμβάνει την επιμέλεια, την διοίκηση της περιουσίας και την εκπροσώπηση του παιδιού σε κάθε υπόθεση ή δίκη ή δικαιοπραξία. Επίσης σύμφωνα με το άρθρο 1511 ΑΚ παρ. 1 κάθε απόφαση των γονέων σχετικά με την άσκηση της γονικής μέριμνας πρέπει να αποβλέπει στο βέλτιστο συμφέρον του παιδιού. Ο όρος «βέλτιστο συμφέρον» συνιστά μια αόριστη νομική έννοια, η οποία εξειδικεύεται από το Δικαστή σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση σύμφωνα με τις ανάγκες και τον τρόπο διαβίωσης κάθε συγκεκριμένου παιδιού . Στην παράγραφο 2 του ιδίου άρθρου προβλέπεται πως το βέλτιστο συμφέρον του τέκνου εξυπηρετείται ιδίως από την ουσιαστική συμμετοχή και των δύο γονέων στην ανατροφή και την φροντίδα του, καθώς επίσης και από την αποτροπή διάρρηξης των σχέσεων του με καθένα από αυτούς. Μάλιστα στο βέλτιστο συμφέρον πρέπει να αποβλέπει και η απόφαση του δικαστηρίου, όταν αποφασίζει σχετικά με την ανάθεση της γονικής μέριμνας ή με τον τρόπο άσκησής της.
Όταν οι γονείς διαφωνούν σύμφωνα με το
άρθρο
ΑΚ 1514 αποφασίζει το δικαστήριο, το οποίο μπορεί ανάλογα με την περίπτωση: α) να κατανείμει την
άσκηση της γονικής μέριμνας μεταξύ των γονέων, δηλαδή μεταξύ της μητέρας και
του πατέρα, να εξειδικεύσει τον τρόπο άσκησής της στα κατ` ιδίαν θέματα ή να
αναθέσει την άσκηση της γονικής μέριμνας στον ένα γονέα ή σε τρίτο, β) να
διατάξει πραγματογνωμοσύνη ή τη λήψη οποιουδήποτε άλλου πρόσφορου μέτρου όταν
συντρέχουν λόγοι οι οποίοι αφορούν την καταλληλόλητα του γονέα, γ)να διατάξει
διαμεσολάβηση ή την επανάληψη διακοπείσας διαμεσολάβησης, ορίζοντας συγχρόνως
τον διαμεσολαβητή. Για τη λήψη της απόφασής του το δικαστήριο λαμβάνει υπόψη
του έως τότε δεσμούς του παιδιού με τους γονείς και τους αδελφούς του, καθώς
και τις τυχόν συμφωνίες που έκαναν οι γονείς του παιδιού για την άσκηση της γονικής μέριμνας. Επίσης σύμφωνα με το άρθρο ΑΚ 1519 ακόμη και όταν το δικαστήριο αποφασίσει να αναθέσει
την επιμέλεια μόνο στον ένα γονέα (
αποκλειστική επιμέλεια) ή έχει γίνει
κατανομή της μεταξύ των γονέων (Συνεπιμέλεια) , οι αποφάσεις για συγκεκριμένα
θέματα και τομείς όπως η ονοματοδοσία και το θρήσκευμα του παιδιού, τα ζητήματα της υγείας του, εκτός από τα
επείγοντα και τα εντελώς τρέχοντα, καθώς και τα ζητήματα της εκπαίδευσης του τα οποία επιδρούν αποφασιστικά στο μέλλον του,
λαμβάνονται πλέον οι αποφάσεις και από τους δύο γονείς από κοινού και δεν μπορεί ο γονέας ο οποίος έχει την
αποκλειστική επιμέλεια και συνήθως είναι η μητέρα να αποφασίσει μόνη της χωρίς
την σύμπραξη του πατέρα. Ακόμη δε και για την μεταβολή του τόπου διαμονής του παιδιού που επιδρά ουσιωδώς στο δικαίωμα επικοινωνίας
του γονέα με τον οποίο δεν διαμένει το παιδί, και που συνήθως είναι ο πατέρας απαιτείται προηγούμενη έγγραφη συμφωνία των
γονέων δηλαδή απαιτείται η συναίνεση και του πατέρα ή σε
περίπτωση που ο άλλος γονέας ( ο οποίος συνήθως είναι ο πατέρας) διαφωνεί απαιτείται προηγούμενη δικαστική απόφαση που
εκδίδεται μετά από αίτηση ενός από τους γονείς. Τέλος ο γονέας στον οποίο δεν έχει ανατεθεί η άσκηση
της επιμέλειας έχει το δικαίωμα να ζητά από τον άλλο πληροφορίες για το πρόσωπο
και την περιουσία του παιδιού
Επίσης για πρώτη φορά σύμφωνα με το
άρθρο ΑΚ 1520 ο γονέας με τον οποίο δεν διαμένει το παιδί και συνήθως είναι ο
πατέρας έχει το δικαίωμα και την υποχρέωση της κατά το δυνατόν ευρύτερης
επικοινωνίας με αυτή στην οποία περιλαμβάνονται τόσο η φυσική παρουσία και
επαφή του με το παιδί όσο και η διαμονή του παιδιού στην οικία του.Ο χρόνος δε
επικοινωνίας του παιδιού με τον γονέα ο οποίος δεν διαμένει μαζί του και είναι
ο πατέρας τεκμαίρεται στο 1/3 του συνολικού χρόνου εκτός εάν ο ίδιος ο γονέας
εν προκειμένω ο πατέρας ζητά μικρότερο χρόνο επικοινωνίας ή επιβάλλεται να
καθορισθεί μικρότερος ή μεγαλύτερος χρόνος επικοινωνίας για λόγους οι οποίοι
αφορούν στις συνθήκες διαβίωσης ή στο συμφέρον του παιδιού εφόσον σε κάθε περίπτωση
εφόσον σε κάθε περίπτωση δεν διαταράσσεται η καθημερινότητα του παιδιού. Συνοψίζοντας
στο σύγχρονο οικογενειακό δίκαιο ο πατέρας έχει αυξημένα δικαιώματα δηλαδή πέρα
από τη γονική μέριμνα, μπορεί πλέον να διεκδικήσει τη συνεπιμέλεια με τη μητέρα
σε όλους τους τομείς, η οποία ακόμη και όταν έχει αποκλειστική επιμέλεια
οφείλει να συναποφασίζει με τον πατέρα για σοβαρά θέματα που αφορούν το παιδί.
Τέλος ο πατέρας έχει δικαίωμα αυξημένης
πλέον επικοινωνίας με το παιδί του. Όλα αυτά τα δικαιώματα εξασφαλίζουν πλέον
μια ισότιμη σχέση του πατέρα με εκείνη της μητέρας στη ζωή και την
καθημερινότητα του παιδιού.